gesammelt und zur Verfügung gestellt von Helga Ahlert
Das bekannteste Gedicht Augustin Wibbelts ist ohne Zweifel das Kindergedicht über den kleinen Frosch in der grünen Hose, der mit einem schnellen Sprung ins Wasser einemGänserich entkommt. Es stammt aus dem Gedichtband "Mäten-Gaitlink" (1909).
Dat Pöggsken Pöggsken sitt in'n Sunnenschien, O, wat is dat Pöggsken fien Met de gröne Bücks! Pöggsken denkt an nicks. Kümp de witte Gausemann, Hät so raude Stiewweln an, Mäck en graut Gesnater, Hu, wat fix Springt dat Pöggsken met de Bücks, Met de schöne gröne Bücks, Met de Bücks in't Water!
So mögg ick sien! So mögg ick sien äs düsse Dag: So siälenwarm un wiet, So klaor in minen Üöwerlag, So still un aohne Striet.
De Blomen staoht an Wiägesrand, Dat Feld ligg vuller Gold. Dorüöwerhiär de Himmel spannt Sin Telt so blank un stolt.
So mögg ick sien: för annere riek Un för mi sölwer froh, Den Himmel drüöwer - dann is't gliek Of't so kümp oder so.
Viele Gedichte Wibbelts haben den bäuerlichen Menschen und seine Welt zum Thema. Sei es das Singen auf der Bank vor dem Hause am Feierabend oder das Schärfen der Sense, Wibbelt beschreibt wehmütig die Zeit, die noch von Handarbeit und beschaulicher Geselligkeit bestimmt war. Fröher Wenn de Sunn so graut un raut Ächter'n Busk harunnersank, Fünnen sick de Knecht' un Wichter All tobuten up de Bank.
Binnen satt de Buer alleen, Speeg in daude Ask un sweeg, Un de Meerske hen un wier No dör Küeck un Kammer steeg.
Doch dat wiällige junge Volk Buten wor de Tied nich lank; Wat dat helle Lachen lustig Dör den stillen Aobend klank!
Lanksam quamm de Nacht heran, Streek harup met weeke Flucht. "Laot us singen!" - hell von buoben Keek harunner Lucht an Lucht.
"Laot us singen!" Frie un frank Trock de Sank den Kamp entlank, Sleek metunner sacht un sinnig, Bis he wier to Höchten sprank.
Wenn de blanke Maon wees, Un tor Ruh de Meerske raip, Moß dat Singen all verklingen, Un de ganze Welt de slaip. -
Steiht dat aolle Hus no fast? Un tobuten auk de Bank? Singet no de Knecht' un Wichter, Singt se no den aollen Sank?
Seißen-Dengeln Laot us äs lustern! Singet de Engel? Swenget de Klocken Sülwerne Swengel? - Üöwer de Wiesken Klinget dat Seißengedengel.
Üöwer de Wiesken Tüsken de Hagen Gonk ick an siälig Sunnigen Dagen. Wat hät dat Hiätt so Wuoll un so wiällig mi slagen!
Klingende Seißen, Glück häfft se sungen, Owwer dat glasen Glück is mi sprungen - Laot us es lustern! Nu is dat Dengeln verklungen. |